Roeland Fernhout

Interview: Bob Witman | Foto Roeland Fernhout: Jan Versweyveld

Roeland Fernhout is bekend als acteur, maar zijn tijd verdeelt hij evenredig tussen twee liefdes: theater en muziek. Meer nog dan het kijken, is luisteren voor Fernhout een fysieke ervaring. Dat merkte hij bijvoorbeeld toen hij met het Vlaamse collectief Bl!ndman bij Toneelgroep Amsterdam – waaraan hij vast is verbonden – Romeinse tragedies speelde. "Die opwinding als je te midden van al die trommelende mensen en gekke geluiden mag acteren. Dat vond ik elke avond feest."

RoXY
Hij is een kind van de elektronische muziek. Zijn coming of age viel samen met de opkomst van house, vooral in de fameuze Amsterdamse discotheek RoXY. "Ik luister nog altijd graag naar elektronische muziek. Maar mijn smaak is breed. Bijvoorbeeld Bluegrass als ik op de bank zit. Of White Stripes, Aphex Twin, Great Lake Swimmers. En net heb ik muziek van Koreaanse meisjes gedownload die steenkolenengels zingen. Ook iets dat heel ordinair of lelijk lijkt, kan heel interessant zijn."

Gouden knopen
Fernhout is niet muzikaal opgevoed. Hij ambieerde dwarsfluit ("dwars, dat vond ik wel leuk") , maar mocht aan dat instrument pas na vijf jaar blokfluit beginnen en was binnen een maand klaar. "Om een idee te geven van de muzikaliteit binnen mijn familie; mijn vader zegt tegen me: 'Zullen we een keer samen naar het Nederlands Blazers Ensemble?'. Waarbij hij de a in blazers uitsprekend als een ee, toch in de veronderstelling dat er mannen in blauwe jasjes met gouden knopen op het podium zouden staan."

Pikkedonker
"Muziek en geluid zitten wel altijd in mijn hoofd. Maar als ik zelf moet spelen of zingen komt het er niet goed uit." Hij begon geluidsontwerpen te maken: soundscores voor een theatervoorstelling. "Voor mij de ideale manier om twee grote liefdes te kunnen combineren: muziek en toneel.’ Als hij moest kiezen tussen doof of blind, zou ik voor het laatste kiezen. ‘Ik kan me geen toneelstuk zonder geluid voorstellen. Wel een voorstelling in het pikkedonker."

Eno
Er staat wel wat klassiek op de harde schijf van Fernhout: Chopin, Het Requiem van Gabriel Fauré. Maar mondjesmaat. "Het interessante is dat de soul van een stuk niet in het instrument zit. Je kunt elektronische muziek ook heel goed op een harp of cello spelen." Daarom verheugt hij zich komend seizoen in het Muziekgebouw bijvoorbeeld op ensemble Lunapark dat Massive Attack gaat spelen op klassieke instrumenten. Een echte held voor Fernhout is Brian Eno, de muzikant, producer, componist. Iemand die op een verbazingwekkende manier de wereld van de pop en die van gecomponeerde muziek verbindt. Soms heel toegankelijk, als hij voor David Bowie werkt, soms lastiger in zijn ambient platen. "Grote kunst hoeft, net als het aanbod van het Muziekgebouw, niet altijd makkelijk te zijn. Dat maakt wat je er in ontdekt uiteindelijk zo veel waardevoller."

Concerten in deze serie (5)