Karsu Dönmez

Interview Bob Witman
Fotografie Merlijn Doomernik

Jazz is de muziek waar ik het meeste mee kan

Van pianospelen in spijkerbroek in een Turks/Amsterdams restaurant tot het in prinsessenjurk afdalen in de Carnegie Hall New York. Dat is best een stapje. Karsu Dönmez (1991) is nog zeer jong, maar heeft het al gedaan.

“Ik begin nog maar net hè? Soms vergeet ik dat zelfs wel eens.” Een wonder van muzikaliteit is ze, wat zich uit in zelf componeren, pianospelen, zingen maar vooral ook in haar zorgeloze mix van westerse en oosterse muziektradities. “Van Turkse hardrock krijg ik pure energie. Maar als ik verliefd ben mag ik ook graag solo stijldansen bij de tramhalte, met Frank Sinatra op mijn oortjes.”

Haar muzikale smaakontwikkeling is omgekeerd evenredig aan die van haar meeste leeftijdgenoten. Als zesjarige was Karsu gefascineerd door klassieke musici, vooral door hun motoriek en het rondzwierende haar. “Dat tatatataaa”, doet ze Beethovens Vijfde na, “en dan je haar naar achteren werpen. Zo mooi vond ik dat.” Ze probeerde het meteen uit op haar eerste pianoles, tot verbijstering van haar leraar.

Vanaf haar veertiende speelt ze voor de gasten van het restaurant van haar Turkse ouders in Amsterdam. “Daar leerde ik zo veel van.” Haar repertoire liep van de Stones tot Bach. “Mijn liefde voor muziek is zo breed dat ik me wel eens afvraag of die veelzijdigheid een voor- of nadeel is.” Maar het zit diep, haar liefde. Funk, klassiek, Turks traditioneel, salsa, reggae: ze kan helemaal opgaan in de verschillende stemmingen van muziek.

“Nu heb ik de behoefte om me meer op één ding te richten, om beter te worden. Voor het publiek is het soms lastig als je ‘van alles wat’ bent.” Jazz is voor haar de muziek waar ze de meeste vrijheid in vindt; in het componeren, zingen, maar vooral ook de uitvoering die niet vastligt, zoals in klassiek.

“Vroeger zat ik vast in mijn pianohuisje. Nu vind ik het leuk om eruit te komen, om te improviseren en te reageren op het publiek.” Haar podiumervaring in het restaurant kwam haar ook van pas toen ze de trappen van Carnegie Hall moest afdalen. “Dat is toch een beetje het prinsessenmoment, waar elk zesjarig meisje over fantaseert.”

Zij is een Amsterdamse, maar ze is vaak naar de geboortestreek van haar ouders geweest, in Zuid-Turkije. De muziek die ze op bruiloften hoorde, heeft haar geïnspireerd. “Ik speel regelmatig in Turkije, traditionele muziek maar ook jazz of pop. Het grappige is dat het in Turkije heel veel uitmaakt voor welke gemeenschap of streek je optreedt. Het is steeds anders. In Nederland is dat minder het geval.”

Karsu heeft haar eerste cd, Live aan ’t IJ, opgenomen in het Muziekgebouw en heeft samengewerkt met jazzsaxofonist Yuri Honing, het Metropole Orkest en een componist als Merlijn Twaalfhoven. “Dat was fantastisch. Ook gek, de man die de noten heeft gemaakt kijkt mee over je schouder.” Hij liet haar – tot haar verrassing – veel ruimte om de noten te interpreteren, in tegenstelling tot haar vroegere pianoleraar. “Dat je geen nootje mag veranderen in klassiek heb ik altijd lastig gevonden.”

Daarom is jazz voor haar nu de muziek waar ze het meest mee kan. “Er komt een nieuwe cd uit dit jaar en ik begin aan een tweede theatertournee. Dat is heel belangrijk voor me. Ik heb veel geïnvesteerd in muziek. Ik wil nu laten zien wat ik kan.”

NB: De concertkeuze van Karsu Dönmez staat in de kolom rechts op deze pagina.

 

Concerten in deze serie

U kijkt naar concerten . Om alle concerten te zien, vink hierboven ook aan .

Geen concerten gevonden in deze serie.