Joanne Robertson + S*an D. Henry-Smith

Joanne Robertson schildert en maakt muziek. Beide uitingen komen voort uit improvisatie en expressionistische vrijheid. Haar album Blurrr, vorig jaar verschenen op het label AD93, schreef ze tussen het schilderen en het opvoeden van haar kind door. Los, speels en intuïtief laat Robertson haar stem en gitaar rondzwerven en fluisteren, waarbij ongekende gevoelens de vrije loop krijgen. Blurrr slaagt erin groots en minuscuul tegelijk te zijn, vol van immense eenzaamheid. Naast Robertson’s galmende zang en haar gitaar bevat het album nauwkeurig ingezette bijdragen van cellist Oliver Coates. 

Robertson heeft meerdere solo albums uitgebracht, zoals Painting Stupid Girls en Blue Car, waarvoor ze op een gelijksoortige manier te werk ging. Haar tracks weerspiegelen bepaalde momenten en emotionele toestanden op een dag, als fragmenten uit een dagboek zonder precieze data. Ze werkt regelmatig samen met vrienden, onder wie met Elias Rønnenfelt van de punkband Iceage, Dean Blunt op het gezamenlijke album Backstage Raver en Sidsel Meineche Hansen op Alien Baby. ‘The UK singer-songwriter’s album is spectral and breathtaking. It’s a mood record of immense solitude, beauty, and free expression’ (Pitchfork over Blurrr).

S*an D. Henry-Smith opent de avond met 'sonische poëzie'. Diens werk onderzoekt samenwerkingsverbanden binnen de zwarte/queer diaspora, geworteld in experimentalisme, improvisatie en transdisciplinariteit.