3 questions for Kate Moore

Wat karakteriseert u als musicus?

‘Al heel wat jaren houd ik me bezig met componeren in de buitenlucht, plein air composing, tijdens het maken van lange wandelingen. Ik heb zelf een route van Brabant naar de westkust van Ierland uitgestippeld die ik stukje bij beetje loop. Vertrek- en eindpunt en de bestemmingen onderweg hebben te maken met de geboortegrond van mijzelf en mijn familie. De buitenlucht opent de zintuigen. Ik heb altijd een instrument bij me, liefst een vedel. Onderweg improviseer ik, het landschap dicteert. De kracht van de natuur infiltreert mijn muziek, schetsen die ik onderweg maak werk ik thuis uit. Het scheppingsproces van een stuk doorloop ik liefst alleen, ik lever na een tijd iets af – ook in dit geval, bij mijn percussieconcert voor Claire Edwardes. Als een stuk af is kan ik het daarna wel iets meer idiomatisch maken, als dat nodig is, of dingen aanpassen op advies van de speler, omwille van de speelbaarheid. Ik duik diep in mijn eigen wereld als ik muziek schrijf, die is het allerpersoonlijkste wat ik kan geven. Het is wel belangrijk voor mij om het instrument waar ik voor componeer bij de hand te hebben, te kennen of te leren kennen. In mijn muziek gebruik ik puls en toonhoogte om kleur te creëren. Diepte en perspectief in het geluid vind ik belangrijk, zodat er een driedimensionale compositie ontstaat.’

Wat wilde je schrijven en waarom?

‘Dit stuk heeft een bijzondere geschiedenis. De percussioniste Claire Edwardes ken ik al sinds mijn vijftiende, toen schreef ik een eerste werk voor haar. Ook in die tijd haalde ik mijn inspiratie uit de natuur, ik had voor het eerst een lange wandeling gemaakt, op Fraser Island, met schoolvrienden. Dat is een belevenis geweest die ik nooit zal vergeten, het zwemmen in Lake McKenzie, het kristalkleurige water, het witte zand, slapen in de buitenlucht. In zekere zin is toen mijn carrière als componist begonnen. De uitkomst van die dagen op pad was dat ik onrustige energie in mijn lijf had, die moest ik kwijt en die kwam op het muziekpapier terecht. Claire vroeg me niet zo lang geleden om een stuk voor haar te schrijven, dat wilde ik dolgraag. De weg naar het eindresultaat was hobbelig, vanwege een drukke agenda. Maar nu ligt er Storm Oratory. Claire betekent enorm veel voor me, ze is een inspirerende persoonlijkheid en ik vind het heel bijzonder dat we elkaar al zo lang kennen. Claire is krachtig, precies, en buitengewoon kleurrijk. Haar passie is niet te stuiten. Ze zet zich onvermoeibaar in voor de hedendaagse muziek, minder bekende componisten, vrouwelijke componisten.’

Wat kan de luisteraar verwachten?

‘Ik heb vele stormen meegemaakt tijdens het wandelen tot nu toe. Stormen creëren een hyperbewustzijn in mij. Ik vind ze zeer aantrekkelijk, ze vormen een trigger voor mij om muziek te schrijven, meer dan mooi weer. Je kunt een meeslepende, verontrustende ervaring verwachten. Ik hoop ook dat je schoonheid ervaart. Stel je voor: je bent in een mooi landschap, vlak voor een storm. Je wordt heen en weer geslingerd tussen schoonheid en vervreemding. Storm Oratory is heel ritmisch en heeft een duidelijke puls. De muziek reist tussen de instrumenten, ze stroomt tussen de musici.'

Minimal Music Festival 2026